UCZELNIA • Historia

Akademia jest kontynuatorką Wydziału Teologii Ewangelickiej i Studium Teologii Prawosławnej, utworzonych po pierwszej wojnie światowej na Uniwersytecie Warszawskim. Studium Teologii Prawosławnej nie otrzymało zezwolenia na wznowienie działalności po roku 1945, natomiast Wydział Teologii Ewangelickiej został wyodrębniony z Uniwersytetu Warszawskiego w 1954 r. i przekształcony - przy współudziale Kościołów starokatolickich - w Chrześcijańską Akademię Teologiczną; odtąd też istnieje w ChAT Sekcja Teologii Ewangelickiej i Sekcja Teologii Starokatolickiej, a od 1957 r. również Sekcja Teologii Prawosławnej. W roku 2004 uczelnia obchodziła 50 - lecie istnienia.

Rektorzy Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej:

Rektor abp prof. dr hab. Jeremiasz Jan Anchimiuk
Rektor abp prof. dr hab. Jeremiasz Jan Anchimiuk

Rozwój uczelni po roku 1989

Przemiany ustrojowe po roku 1989 pozwoliły rozszerzyć uczelniom, także uczelniom teologicznym, ich zakres autonomii i samodzielności. ChAT wykorzystała tę możliwość, opracowując w 1991 roku nowy statut uczelni, a także regulaminy studiów, organizacyjny oraz samorządu studenckiego. Przepisy te konkretyzują zakres kompetencji i odpowiedzialności poszczególnych członków kierownictwa ChAT oraz zapewniają współudział pracowników i studentów w podejmowaniu najważniejszych decyzji dotyczących uczelni. Jej działalność naukowa, dydaktyczna i organizacyjna nabrała dynamiki, przyczyniając się do wzrostu autorytetu Akademii w kontaktach międzyuczelnianych zarówno w kraju jak i za granicą.

Akademia reagowała sprawnie na przemiany i potrzeby edukacyjne w naszym kraju. W roku akademickim 1991/92 rozpoczął działalność Ekumeniczny Instytut Pedagogiczno-Katechetyczny. Był on praktyczną formą odpowiedzi na wyzwanie postawione przed Kościołami przez wprowadzenie nauki religii do szkół. Chodziło o przygotowanie kadry katechetów zdolnych nie tylko do prowadzenia nauczania religii w szkołach, ale także - w miarę potrzeby - mogących wykładać przedmioty ogólnokształcące. W czerwcu 1995 roku pierwsi absolwenci tego Instytutu uzyskali dyplomy magistra teologii w zakresie pedagogiki religijnej.

Po kilku latach doświadczeń wyłoniła się konieczność restrukturyzacji Instytutu poprzez przekształcenie go w Ekumeniczny Instytut Pedagogiczny. Polegała ona na uruchomieniu na kierunku pedagogika 3-letnich licencjackich wyższych studiów zawodowych w zakresie dwóch specjalności. W roku akademickim 1996/97 przyjęto pierwszych studentów na studia w zakresie pracy socjalnej, rok później rozpoczęła działalność druga specjalność - pedagogika szkolna i korekcyjna. Poczynając od roku akademickiego 1999/2000 absolwenci wyższych studiów zawodowych będą mogli kontynuować naukę na uzupełniających 2-letnich studiach magisterskich.

Pozyskanie przez Uczelnię profesorów o znacznym dorobku naukowym umożliwiło podjęcie decyzji o utworzeniu z dniem 1 marca 1994 roku Studium Doktoranckiego w zakresie nauk teologicznych.

Uczelnia posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora oraz prowadzenia przewodów o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także tytułu profesora nauk teologicznych i nadawania godności doktora honoris causa. Doktoraty honorowe otrzymało dotychczas wielu wybitnych przedstawicieli życia naukowego i kościelnego z kraju i zagranicy, m.in.: prawosławni patriarchowie Konstantynopola Dimitrios I i Bartłomiej I, metropolita z Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego Nikodem, arcybiskup Aten i całej Grecji Chrystodoulos, starokatoliccy arcybiskupi Utrechtu Marinus Kok i Jan Antoni Glasemaker, prof. Kurt Stalder z Wydziału Teologii Starokatolickiej Uniwersytetu w Bernie, bp Karol Kotula - zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, bp Kurt Scharf - zwierzchnik Kościoła Ewangelickiego Berlina-Brandenburgii, ks. prof. Gerhard Sauter z Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu w Bonn, bp Alfons Nossol - przewodniczący Rady Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu, bp prof. Wolfgang Huber – ewangelicki Biskup Berlina i Brandenburgii, Przewodniczący Rady Kościoła Ewangelickiego Niemiec.